Dziękuję za odpowiedzi, zapewne będą pomocne dla osób, które rozważają wykorzystanie takiego sprzętu.

Najpierw się wytłumaczę z tych zielonych obwódek. Jest to efekt składania obrazu z dwóch warstw, gdyż niebo obrabiałem osobno z pojedynczej klatki i zestawiałem z obrazem ze stackowania. Na samym zestakowanym zdjęciu nie ma tego. A zabawę z montażem nieba z chmurami podjąłem z tego powodu, że chmury płynęły bardzo szybko i przy 1 minutowym nagraniu rozmywały się.
A teraz odnośnie adaptera: generalnie są odwrotne tzn. z bagnetu do aparatu na wewnętrzny T2. Akurat dla Canona istnieje adapter gniazdo z bagnetem EOS- T2. Gwint T2 to 42×0,75 typowy dla sprzętu astro.
Nie pamiętam takiej hybrydy kamery z podglądem i obsługą nagrywania. Kiedyś coś chyba czytałem, ale to nie jest typowe i tanie. Normalne kamery astro obsługiwane są z jakiegoś laptopa, choćby małego.
Pamiętam moją ścieżkę rozwoju w astro, jest to świetna szkoła pokonywania własnych ograniczeń, obaw wewnętrznych, blokad i granic.
Pamiętam, że też miałem blokadę przed porzuceniem wygodnego wyświetlacza lustrzanki i przesiadką na kamerę z laptopem ;). Ale to była decyzja o pełnych możliwościach w astrofotografii.
Dedykowane kamery ASI są dobre ,ale te z odpowiednią rozdzielczością i większym pikselem drogie. Do adaptera trzeba sobie przeliczyć odpowiedni backfocus i ewentualnie korygować pierścieniami dystansowymi.
Ja używam kamery SVBONY SV405CC – już prawie niedostępna (znalazłem jeszcze 1 ofertę).
Linki:
Do adaptera:
https://teleskopy.pl/@6489?gad_source=1&gclid=CjwKCAjw3624BhBAEiwAkxgTOgIR2Qjszc6viVloFPaKArN3S4YRhbq1jGrFdkyyUs98sBMD7g593RoCDWsQAvD_BwE
Do kamery:
https://www.kaufland.pl/product/470197817/?kwd&source=pla&sid=36016207&utm_source=google&utm_medium=cpc&utm_id=21393699249&gad_source=1&gclid=CjwKCAjw3624BhBAEiwAkxgTOln0uK3tNUyIRhOAQKPOnM2mzMPqep9K4BhrQBR9lbR349UtbZ7gEBoCCngQAvD_BwE
Potrzebne oprogramowanie (darmowe):
SharpCap – obsługa kamery
Autostakkert – stakowanie
Registax 6 – obróbka staka
i coś do końcowej obróbki fotografii.

Pozdrawiam

Metoda ma potencjał, choć wymaga dopracowania – tutaj typowego halo już nie ma, ale zamiast niego są zielonkawe obwódki wokół masztów na tle nieba i mała plamka w podobnym kolorze na niebie po prawej stronie wieży.
Czy taką kamerkę można podłączyć do zwykłego obiektywu fotograficznego i czy ma ona ekran z podglądem obrazu? Jeśli tak, to rozwiązałoby problem noszenia dużej ilości dodatkowego sprzętu – do standardowego zestawu aparat+obiektyw+statyw wystarczyłoby wziąć samą kamerkę i założyć ją, jeśli zdjęcia z aparatu byłyby nieostre. Nie zawsze byłaby taka konieczność – czasami rozmycie obrazu przez powietrze jest minimalne i obraz na 600 mm jest naprawdę ostry. Niestety nie istnieją prognozy, które mogłyby to dokładnie przewidzieć.

Witam ponownie.
W załączeniu jeszcze jedna wersja z tego samego klipu video *.ser (raw 16bit), trochę inaczej zestackowanego, staranniej obrobionego narzędziami programu Registax, mniej forsownie, ale z zachowaniem detalu, który się zarejestrował.
Wg mnie efekt jest lepszy, detal i szczegóły w światłach też korzystniej, brak efektu halo.
Wiele zależy od przyjętych parametrów. W Autostakkert np. istotne było zaznaczenie opcji „global” zamiast „local”, przyjęte punkty do alignacji.
Również wymaga wyczucia użycie narzędzi dekonwolucji Registaxa.
Sam kiedyś wykonałem to zdjęcie lustrzanką i obiektywem Tamron 150-600, zanim wszedłem w astro. Teraz z ciekawości powtórzyłem to ujęcie stosując inne podejście. Obecny efekt jest lepszy, tamtą metodą nie uzyskałem akceptowalnego obrazu.
Może będzie to inspiracją dla innych zainteresowanych tym tematem.
Pozdrawiam serdecznie

Tak zgadza się, obróbka nieco przesadzona, tak trochę, żeby pokazać, że nawet tak bardzo forsowne potraktowanie zdjęcia jest możliwe w przypadku staka. Wyostrzanie robiłem tylko metodą podnoszenia lokalnych kontrastów i dość mocno, stąd halo, ale można to zrobić lepiej np. narzędziami programu Registax 6. Ale myślę,że nawet na tej szybkiej próbce (wykonanej na chybotliwej podłodze strychu przy szarpiących powiewach wiatru) widać, że potencjał w tej metodzie istnieje dla takich zastosowań. W serii zdjęć pojedynczych widać było dużo zniekształceń konturów, wykrzywień i zanikań elementów. Natomiast po zestakowaniu ok 10% z 500 bardzo krótko naświetlanych klipów, wszystkie elementy jak maszty, anteny i kontury wieży są zdecydowanie lepiej zarysowane. Zachęcam do eksperymentowania w zdjęciach z dalekimi horyzontami ;).
Pozdrawiam

Jest nieco więcej szczegółów, ale są też artefakty typu halo.

Dla porównania zdjęcie – pojedyncza klatka obrobiona analogicznie jak „stackowana”. kompleks na górze Landeskrone Görlitz. (Teleskop 127 mm / f=1500 mm)

Na szybko wykonane zdjęcie testowe „stack”: kompleks na górze Landeskrone w Görlitz (ok. 8 km, termika powietrza nad dachami całego miasta i wiatr dawały się we znaki)
Zdjęcie wykonane teleskopem 127 mm / f=1500 mm)

Jak będę miał okazję to przetestuję tą metodę. Na początek bardziej mobilnym sprzętem: teleskop Maksutova 127×1500 (3,5 kg) + kamera astro + korektor ADC + laptop i lekki statyw. W plecaku się zmieści ;). Zobaczę czy będzie to obiecujące w takim zastosowaniu.
Pozdrawiam

Trzeba by było spróbować takim teleskopem i kamerą, ja nimi nie dysponuję. Na pewno byłby to cięższy i mniej mobilny sprzęt niż lustrzanka z obiektywem 150-600 mm na fotograficznym statywie.

Uzupełnienie:
W procesie stackowania w module alignacji możemy ręcznie zaznaczyć punkty konturów masywów górskich, na których nam najbardziej zależy. Będzie to uwzględnione przy nakładaniu wielu ujęć i zmniejszy rozmywanie tych konturów.
I jeszcze odnośnie rozdzielczości obrazu:
z jednej strony teoretycznym ograniczeniem będzie Kryterium Rayleigha, więc efektywna średnica zastosowanej optyki (i jej jakość),
z drugiej strony rozdzielczość matrycy aparatu/kamery.
Jednak zdecydowanie najistotniejszym ograniczeniem rozdzielczości uzyskanego obrazu będzie stan atmosfery, który niweczy dwa pierwsze elementy składowe.
Pozdrowienia

Zgadzam się, że 300 km nisko w atmosferze to duży problem. Ale lustrzanka nie rozwiązuje tego problemu. Rejestrujemy różne ujęcia pofalowanego zniekształconego obrazu i żadne z pojedynczych ujęć nie jest zadawalające, a obróbka wyostrzania pojedynczego ujęcia jest bardzo ograniczona ze względu na szum matrycy i artefakty. Dłuższe naświetlanie wymagane o świcie daje uśredniony rozmyty obraz. Dlatego myślę, że zastosowanie teleskopu o trochę większej światłosile (choćby 150×600) w powiązaniu z astrokamerą i podwyższonym gainem, pozwoliłoby na wykonanie wielu klatek z krótszym czasem, rzędu 0,1 sek. Stakowanie z jednej strony sumuje nam zebrane światło, więc czas naświetlania możemy skrócić, a z drugiej strony wybór klatek z tymi najlepszymi momentami pojawiających się konturów oraz z możliwością dużej redukcji szumu tą metodą z możliwością zastosowania mocniejszego wyostrzenia, powinno ogólnie dać szanse na lepszy rezultat. Dzisiejsze astrokamery z rozdzielczością 24 Mpx nie są czymś wyjątkowym, są dostępne dużo lepsze. Zdaje sobię sprawę, że astrokamera „Fullframe” nie jest tania, ale możnaby zastosować z powodzeniem format 4/3″ . Dodatkowo możnaby się pokusić o zastosowanie w ścieżce optycznej korektora ADC, bo dyspersja atmosferyczna też daje tu o sobie znać.
Moją przygodę z astrofotografią również zaczynałem od lustrzanki FF 24Mpx i obróbką najlepszych ujęć pojedyńczej klatki. Obecnie nie wracam do tego. Fotografowanie obiektów astro też czasem musi odbywać się w podobnych trudnych warunkach, bo niektóre obiekty czy planety mamy dostępne na naszej półkuli w pewnych okresach tylko nisko nad horyzontem. Te metody w tych warunkach oczywiście nie pozwalają na uzyskanie dobrego zdjęcia, bo nie mamy dostępnego dobrego obrazu obiektu, ale uzyskanie lepszego rezultatu niż zwykłą metodą myślę że tak.
Pozdrawiam

Testowałem tę metodę za pomocą lustrzanki z matrycą 24 Mpx. Kamera astrofotograficzna byłaby pozbawiona wad związanych z formatem i kompresją obrazu, lecz rozmiar obrazu nadal będzie mały. Być może materiał z takiej kamery byłby finalnie pozbawiony artefaktów, natomiast wykorzystując lustrzankę nie udało mi się ich uniknąć. Może to wynikać z dużo większego niż w przypadku obserwacji nieba rozmywania się i falowania obrazu w powietrzu. Dystans, jaki światło pokonuje w gęstej warstwie atmosfery, sąsiadującej z gruntem o zróżnicowanej temperaturze, jest znacznie mniejszy, jeśli patrzymy stromo w górę. Kolejny problem pojawia się, jeśli fotografujemy o świcie lub zmierzchu – wtedy jedną klatkę trzeba naświetlać kilka sekund i pozyskanie dużej ich liczby byłoby trudne, a obserwowany obiekt pojawia się czasem dosłownie na chwilę. Długie naświetlanie powoduje też większe rozmycie obrazu – kumulują się przesunięcia obrazu spowodowane wpływem atmosfery.
O wiele lepsze efekty uzyskałem, fotografując w ten sposób Jowisza i Saturna.

Oczywiście, że mówimy o refrakcji, w poprzednim komentarzu to przejęzyczenie.
Nie mogę jednak się zgodzić ze stwierdzeniem, że klip filmowy ma gorszą jakość z założenia. Robiąc nagranie np. kamerą astrofotograficzną używa się formatu bezstratnego np. *.ser w 16bit w pełnej rozdzielczości matrycy. Tak naprawdę można byłoby wykonać również serię zdjęć z bardzo krótkimi czasami naświetlenia w formacie tiff albo też raw (tylko że zajmuje to na dysku dużo więcej miejsca). Zdjęć można wykonać np. 100-200. W astrofotografii planet zwalczając tzw. słaby seeing wykonuje się ich jeszcze więcej. Przy składaniu specjalne programy selekcjonują najlepsze pod względem jakości ujęcia i tylko te wykorzystuje się do „stacka”.
Po złożeniu takiej ilości klatek obraz można poddać bardzo mocnej obróbce wyostrzania bez wyraźnych artefaktów czy wzmocnienia szumów. To zaleta tej metody, sprawdzona w astro 1000 krotnie.
Nie mogę dopatrzeć się przeciwskazań w zastosowaniu dziennym, zwłaszcza, że dotyczy to zasadniczo tych samych zagadnień: atmosferycznych zakłóceń obrazu odległego obiektu.
Oczywiście planuję potwierdzić te założenia w praktyce, jak tylko powstaną odpowiednie warunki pogodowe.
Pozdrawiam serdecznie

Zgadza się, lecz jest to refrakcja, a nie dyfrakcja. Jeśli chodzi o tę metodę rejestracji obrazu, niezbyt dobrze sprawdza się w takim zastosowaniu. Po połączeniu klatek ostrość ulega pogorszeniu i potem trzeba zastosować bardzo silne wyostrzanie, powodujące artefakty. W dodatku jakość obrazu na filmie jest gorsza, a rozdzielczość mniejsza w porównaniu ze zdjęciem w formacie raw.