Istnieją prognozy parametrów, od których zależy refrakcja, ale nie są aż tak dokładne, żeby przewidzieć, które szczyty będzie widać z danego punktu. Inwersja radiacyjna w prognozie często rozciąga się w większym niż w rzeczywistości zakresie wysokości, z mniejszym gradientem temperatury. Gdyby dało się precyzyjnie przewidywać rozkład temperatury w atmosferze i widzialność, emocji byłoby mniej, ale dotyczyłoby to również tych negatywnych. Byłoby znacznie mniej rozczarowań, nieudanych wyjazdów i dużo szybciej odkrylibyśmy nowe, rekordowo dalekie punkty obserwacyjne, zwłaszcza że z tych najdalszych odpowiednie warunki mogą trafiać się raz na wiele lat. Poprawie uległyby też walory estetyczne takich zdjęć.

Wynika to z położenia wzgórza w Potoku – jest oddalone o niecałe 8 km od miejsca obserwacji i ok. 226 km od Łomnicy. Tak asymetryczne położenie przeszkody sprawia, że wystarczy niewielkie podniesienie punktu bliższego niej, natomiast dalszy punkt musi być podniesiony znacznie wyżej, by uzyskać widoczność. Analogicznym, łatwiejszym do wyobrażenia przykładem jest przeciętnego wzrostu człowiek stojący gdzieś na Podhalu tuż przy 3-metrowej ścianie, za którą 20 km dalej znajdują się Tatry. Wystarczyłoby wejść nieco ponad metr w górę, żeby ujrzeć Tatry nad ścianą, natomiast góry musiałyby urosnąć o wiele kilometrów, żeby były widoczne powyżej ściany z wysokości oczu człowieka stojącego na ziemi. W rzeczywistości te 15 m mogłoby nie wystarczyć, ponieważ ta wartość dotyczy wyłącznie jednej przeszkody (wzgórza w Potoku). Przy tak małej refrakcji Tatry byłyby prawdopodobnie zasłonięte przez lasy w Kotlinie Sandomierskiej, więc należałoby dodatkowo obliczyć potrzebną wysokość dla tej przeszkody.